ALTERNATIEF SUPPORT DORDRECHT

VOOR WIE VOORUIT WIL

Categorie op Mijn verhaal

Scheiden doet lijden..

Scheiden doet lijden, een gezegde met een hoog waarheidsgehalte. Ik maak het aan den lijve mee op dit moment. Niet dat ik het geen uitdaging vond hoor, helemaal niet, best wel spannend ook. Wat voor mogelijkheden en vrijheden zullen er op mijn pad komen? Maar ja, het is theoretisch natuurlijk heel leuk en opwindend en ook wel eng. Maar dan de praktijk, tja dat valt dan toch wel even tegen.

Om dan maar met de deur in huis te vallen, ik ben na 20 jaar gescheiden van partner. En dat doe je niet zomaar, dat heeft een aanloop nodig, voordat je kunt zeggen, en nu is het welletjes geweest, ik vertrek. Het was gewoon over en uit, de chemie was weg, we zaten niet meer op één lijn en datgene waar mijn hart en passie lag, was voor hem abracadabra. Ik kon net zo goed een vreemde taal spreken, dat was precies hetzelfde.

Ja, en dan komt dat moment dat je dat dan aan die partner gaat vertellen dat je alleen ergens anders wilt gaan wonen. Dat vond ik wel heel moeilijk. Wat ik ook moeilijk vond is dat de kat en de hond niet met mij meegingen. Het voelt als een soort van in de steek laten en mijn schuldgevoel viert hoogtij. Was het wel een goede beslissing, had ik toch niet moeten blijven, heb ik niet te overhaast gehandeld, etc etc. Ja ja, dat geniepige stemmetje gaat flink met mij op de loop, want er is niets veiliger dan alles bij het oude houden.

Maar ik kwam niet verder met het doen wat het het liefste doe, en dat is helen met energie. De energie in het oude huis was zwaar en dicht en ik kwam er niet doorheen. Als ik mensen energetisch wil helpen dan is er een lichte, mooie energie voor nodig. En nu ik op mezelf woon, kan mijn eigen energie meer stralen, zonder ondermijnd te worden. Ik kan hier verder aan mijn spirituele ontwikkeling werken, zonder afleiding, zonder zwaarte. Na zoveel jaren ben ik weer alleen, en ik word nu op mezelf teruggeworpen, en dat is best eng om uit mijn comfortzone te zijn. Maar ik kan in alle vrijheid doen en zijn, en dat voelt even vreemd maar dat went vast wel. Het terugvinden van mijn innerlijke kracht is ook een geschenk, want weet dat je veel sterker bent dan je denkt.

Een nieuw hoofdstuk van mijn leven ontvouwt zich en ik ben zelf erg benieuwd waar dit nieuwe leven heen gaat en wat het me brengt….

Leven met pijn of toch niet?

 

Dit weekend heb ik een boeiende masterclass bijgewoond over pijn. Wat is pijn nou eigenlijk?

Wanneer je pijn ervaart dan is dit een signaal van je lichaam dat er iets is wat aandacht nodig heeft. Dat is wel duidelijk lijkt me. Er zijn 2 soorten pijn, acute pijn en chronische pijn. Ik heb zelf te maken met chronische pijn. Maar mijn pijn is namelijk niet altijd aanwezig en ook niet altijd van dezelfde intensiteit.  De onderliggende oorzaak van mijn pijnen ligt vaak bij emotionele issues. Door deze pijnproblematiek en de bijkomende vermoeidheid, ervaar ik mijn leven niet zoals ik dat zou willen.

Pijn heeft dus gevolgen. De kwaliteit van leven is voor mij  een stuk achteruit gegaan. Mijn zelfbeeld is veranderd en ook mijn zelfvertrouwen heeft een knauw gekregen. Je weet niet meer beter of je leven bestaat alleen nog maar uit pijn. De pijn houdt je gevangen. En je wilt niets liever dan er van af! Ik heb door de jaren heen talrijke therapieën, behandelingen gehad, specialisten gezien. Je kunt het zo gek niet opnoemen of ik heb het gedaan of ben er geweest. En iedereen heeft voor jou de oplossing, nou die kast met dooie mussen is behoorlijk vol, laat ik je dat vertellen! Oké, niks aan te doen, leer er maar mee te leven.

Iedere dag dat ik opsta word ik geconfronteerd met pijn en vermoeidheid. Er is bijna niets anders. Ik probeer de dag zo goed mogelijk door te komen en blijf proberen om oplossingen te vinden voor mijn pijn. Een stukje controle terug te krijgen, me niet meer zo machteloos voelen! Maar deze pijn heeft ook een functie. Er is iets dat ik doe, waardoor ik pijn ervaar. Ik doe dat door bewust te gaan kijken wat het is dat mijn lichaam mij duidelijk wil maken. Misschien een andere zithouding, of een ander matras. Of iets doen aan de spanningen die ik ervaar. Dus eigenlijk met mijn lichaam meewerken in plaats van tegen te werken.

En dan is daar de masterclass over inzicht in pijn. Een boeiende uitleg over wat pijn is, waartoe het dient en heel belangrijk: dat je niet hulpeloos bent, maar dat er een methode is waarbij je zelf de controle over je pijn hebt.

Mijn pijn bestaat uit 2 delen, door een zwaar auto-ongeluk is mijn lichaam door operaties niet meer 100%. Dat snap ik en is mee te leven. Maar er is ook een emotionele kant aan mijn pijn, dat speelt zeker mee. Maar door de methode van zelfhypnose toe te passen, heb ik gevoeld dat dit mij rust geeft. Wauw, eindelijk weer het gevoel van controle! Super is het als je ervaart dat je dus niet machteloos bent.  En van de technieken waar we mee gewerkt hebben is de “schakelaar verdoving” , waarbij er door middel van trance (een geconcentreerde vorm van aandacht) een denkbeeldige schakelaar in mijn nek wordt geplaatst en ik zo met de aan- en uit knop mijn pijnbeleving zelf kan reguleren.

Het geeft mij meer vrijheid te weten dat ik een tool in handen heb die ik kan gebruiken. En ook met mijn achtergrond als hypnotherapeut, het door kan geven aan anderen.

 

Meer info:  http://inzichtin.be/

Een depressie is geen dipje.

Dit is de beschrijving die de Depressie Vereniging hieraan geeft.

“Een depressie is een aandoening die de stemming en de gevoelens raakt. Als je eraan lijdt, kun je ondergedompeld raken in somberheid. Je verliest je interesse in de mensen en de dingen om je heen en kunt niet meer echt genieten”.

http://www.depressievereniging.nl/depressie/depressieve-stoornis/

Het heeft met gevoelens te maken dus, gevoelens die je niet uit en die vanbinnen vast blijven zitten. Zoals bijvoorbeeld diep verdriet of boosheid. En dat maakt je ziek. Ik heb ook te maken gehad met een depressie. Al mijn energie gestoken in een project dat het uiteindelijk toch niet werd. Ik was op, helemaal leeg. Ik had gefaald en was mislukt. Zo voelde ik dat.

Ik kwam in een neerwaartse spiraal terecht. Ik was neerslachtig, kwam mijn bed niet meer uit. Alles was donker. Ik lag praktisch de hele dag op bed. Was ook te moe om mijzelf aan te kleden of naar buiten te gaan. Ik had hulp nodig bij het huishouden en de boodschappen. Huilde aan één stuk door en zag het leven gewoon niet meer zitten. Ik was zo verschrikkelijk verdrietig dat het project mislukt was, ondanks mijn harde werken. Het werd zo erg, dat ik pleinvrees ontwikkelde en zeer angstig was en dus bleef ik binnen. Ik kan me nog herinneren dat het in dat jaar ontzettend warm was. Zelfs de zon was me teveel, de warmte maakte me nog zieker. Ik wilde met mijn hoofd tegen de muur aan lopen. Er moest hulp komen en snel.

Via de huisarts kreeg ik een verwijzing naar de psychiater. Medicatie om het ergste te onderdrukken, want die angst, daar werd ik bijna gek van! Ik zat in een soort van vissenkom, ik erin en de rest van de wereld daar buiten. Dat was echt heel bizar.

Ik zou worden opgenomen op de dagbehandeling van het GGZ. Maar ook toen waren de wachtlijsten al lang. Ik meen dat ik praktisch iedere dag aan de telefoon hing wanneer ik kon komen. Ik was ten einde raad. Want ja, er moest eerst iemand ontslagen worden uit de behandeling voordat ik er terecht kon. Laat ik kort zijn, het was geen lolletje, die eerste 3 maanden. Ik was goed van het padje af. Maar door de kalmerende tabletten en de antidepressiva kwam ik langzamerhand weer bij de mensen. Iedere dag was er een programma wat je volgde om weer structuur in je leven te krijgen. Want de dagelijkse structuur was ik echt wel kwijt! Na een maand of 7  was ik zover voor ontslag. En zo goed en zo kwaad heb ik de draad weer opgepakt.

Maar als ik nu ik dit schrijf terugkijk op die periode, is er toen weinig over mijn verdriet en woede gesproken. En dat is ontzettend belangrijk om een depressie te overwinnen. Kijk, medicijnen kunnen in eerste instantie de scherpe kantjes er wel van afhalen, maar te lang gebruik hiervan leidt tot gewenning en verslaving. En kom er dan maar eens van af! Het uitspreken van verdriet of boosheid geeft lucht. Geeft weer een opening naar genezing. Datgene naar boven halen wat dwars zit is cruciaal.

En hoe dan verder? Ik legde de lat voor mezelf altijd te hoog. En ik doe dat eigenlijk nog. Dit is mijn grote valkuil. Ik merk het dan ook direct. Dan krijg ik spanningen, zit ik rot in mijn vel en zit mijn hoofd vol. Ik word weer huilerig en de angst komt dan weer opzetten. Te hard van stapel gelopen! Rust nemen is dan de enige optie en me bezig houden met kleine dingen waar ik plezier aan beleef. Zoals mijn huisdieren of de natuur. Het is gewoon belangrijk dat ik mijn grenzen goed in de gaten hou. Anders gaat het weer mis.

Ik heb bij het afscheid zo lang geleden gezworen dat ik nooit meer terug zou keren naar het “gesticht”, zoals ik het “liefdevol” noemde. Het is me tot aan vandaag de dag nog steeds gelukt…