Een depressie is geen dipje.

Een depressie is geen dipje.

Dit is de beschrijving die de Depressie Vereniging hieraan geeft.

“Een depressie is een aandoening die de stemming en de gevoelens raakt. Als je eraan lijdt, kun je ondergedompeld raken in somberheid. Je verliest je interesse in de mensen en de dingen om je heen en kunt niet meer echt genieten”.

http://www.depressievereniging.nl/depressie/depressieve-stoornis/

Het heeft met gevoelens te maken dus, gevoelens die je niet uit en die vanbinnen vast blijven zitten. Zoals bijvoorbeeld diep verdriet of boosheid. En dat maakt je ziek. Ik heb ook te maken gehad met een depressie. Al mijn energie gestoken in een project dat het uiteindelijk toch niet werd. Ik was op, helemaal leeg. Ik had gefaald en was mislukt. Zo voelde ik dat.

Ik kwam in een neerwaartse spiraal terecht. Ik was neerslachtig, kwam mijn bed niet meer uit. Alles was donker. Ik lag praktisch de hele dag op bed. Was ook te moe om mijzelf aan te kleden of naar buiten te gaan. Ik had hulp nodig bij het huishouden en de boodschappen. Huilde aan één stuk door en zag het leven gewoon niet meer zitten. Ik was zo verschrikkelijk verdrietig dat het project mislukt was, ondanks mijn harde werken. Het werd zo erg, dat ik pleinvrees ontwikkelde en zeer angstig was en dus bleef ik binnen. Ik kan me nog herinneren dat het in dat jaar ontzettend warm was. Zelfs de zon was me teveel, de warmte maakte me nog zieker. Ik wilde met mijn hoofd tegen de muur aan lopen. Er moest hulp komen en snel.

Via de huisarts kreeg ik een verwijzing naar de psychiater. Medicatie om het ergste te onderdrukken, want die angst, daar werd ik bijna gek van! Ik zat in een soort van vissenkom, ik erin en de rest van de wereld daar buiten. Dat was echt heel bizar.

Ik zou worden opgenomen op de dagbehandeling van het GGZ. Maar ook toen waren de wachtlijsten al lang. Ik meen dat ik praktisch iedere dag aan de telefoon hing wanneer ik kon komen. Ik was ten einde raad. Want ja, er moest eerst iemand ontslagen worden uit de behandeling voordat ik er terecht kon. Laat ik kort zijn, het was geen lolletje, die eerste 3 maanden. Ik was goed van het padje af. Maar door de kalmerende tabletten en de antidepressiva kwam ik langzamerhand weer bij de mensen. Iedere dag was er een programma wat je volgde om weer structuur in je leven te krijgen. Want de dagelijkse structuur was ik echt wel kwijt! Na een maand of 7  was ik zover voor ontslag. En zo goed en zo kwaad heb ik de draad weer opgepakt.

Maar als ik nu ik dit schrijf terugkijk op die periode, is er toen weinig over mijn verdriet en woede gesproken. En dat is ontzettend belangrijk om een depressie te overwinnen. Kijk, medicijnen kunnen in eerste instantie de scherpe kantjes er wel van afhalen, maar te lang gebruik hiervan leidt tot gewenning en verslaving. En kom er dan maar eens van af! Het uitspreken van verdriet of boosheid geeft lucht. Geeft weer een opening naar genezing. Datgene naar boven halen wat dwars zit is cruciaal.

En hoe dan verder? Ik legde de lat voor mezelf altijd te hoog. En ik doe dat eigenlijk nog. Dit is mijn grote valkuil. Ik merk het dan ook direct. Dan krijg ik spanningen, zit ik rot in mijn vel en zit mijn hoofd vol. Ik word weer huilerig en de angst komt dan weer opzetten. Te hard van stapel gelopen! Rust nemen is dan de enige optie en me bezig houden met kleine dingen waar ik plezier aan beleef. Zoals mijn huisdieren of de natuur. Het is gewoon belangrijk dat ik mijn grenzen goed in de gaten hou. Anders gaat het weer mis.

Ik heb bij het afscheid zo lang geleden gezworen dat ik nooit meer terug zou keren naar het “gesticht”, zoals ik het “liefdevol” noemde. Het is me tot aan vandaag de dag nog steeds gelukt…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.