Wat is nou zo mooi aan wat ik doe.

Wat is nou zo mooi aan wat ik doe.

Waarom liggen de behandelingen die ik aanbied op het energetische en lichamelijk vlak? Omdat ik zelf ontspanning en welbevinden gewoon erg belangrijk vind om te ervaren. Er zijn voor mensen die last hebben van pijn en/of vermoeidheid en stress en die behoefte hebben aan liefhebbende aandacht en koestering.

Heel lang geleden was ik zo’n meisje dat alles deed en kon. Ik had mijn werk en in de weekenden lekker op stap en dansen tot in de vroege uurtjes. Uitgaan met vriendinnen, lekker veel shoppen en mezelf trakteren op heerlijke etentjes. Leuk autootje voor de deur,  mooie kleren, bergen schoenen, volop sieraden en tassen bij de vleet. Mijn leven was zorgeloos en ik deed “gewoon”mijn ding. Geen vuiltje aan de lucht. Ik was een leuke, spontane, impulsieve en levenslustig mensenkind.

Tot het moment dat ik een auto-ongeluk kreeg. Toen stortte mijn wereld in. Van de één op andere dag was mijn leventje zoals ik het kende compleet verdwenen. Ik raakte mijn vriend kwijt, mijn baan kwijt en moest na een lange periode van revalideren weer aan de bak zien te komen. Ook mijn oude werkgever wilde mij niet terug, omdat er voor mijn baan al iemand anders was aangenomen… Ik was niet meer diegene die ik was. En wat nu?

Ik ben toen met  allerlei opleidingen gestart, om maar weer aan het werk te komen. Spijtig, zonder resultaat. Het was in die tijd zo dat er meer aanbod dan vraag was. En ja, ik was al 34 jaar, dus te oud!

Je komt dan van de regen in de drup. En daar sta je dan met je secretaressepakje aan bij de bijstand. Ik woonde op dat moment in een klein flatje met mijn katten. Het was geen rijkdom, maar ook geen armoe. Maar ik hoopte natuurlijk op betere tijden. Totdat ik een relatie kreeg en deze persoon wel een bedrijf met mij zou willen beginnen. Hoera! Er komen betere tijden aan. Ik haalde de diploma’s die nodig waren en we keken samen naar diverse mogelijkheden om te gaan starten.

Om van dat traject een succes te maken, gaf ik alles wat ik had. Al mijn inzet, mijn energie, mijn alles dus. Maar het was allemaal tevergeefs. Doordat ik van hem geen medewerking kreeg, en ik alles van mezelf eiste, eindigde ik in een burnout.

Ik was helemaal op, was kapot en zeer angstig, eigenlijk een schaduw van mijn vroegere spontane zelf. Ik kon ook de persoon met wie ik een relatie had, totaal niet meer om me heen velen.

Zo kwam ik op de wachtlijst voor de dagbehandeling van een psychiatrisch ziekenhuis.  Ik heb in die kliniek een lange tijd doorgebracht.  Met veel medicatie en therapie kwam ik weer een beetje bij de mensen. Maar ik was toch niet meer de persoon die ik was. Zelfs niet meer de persoon nadat ik mijn ongeluk had gehad. Ik was weer iemand anders.

Maar wie ben ik dan?

Op een gegeven moment wist ik niet goed meer wie ik nou was. Die spontane zorgeloze meid was ik zeker niet meer. Ik werd daar heel verdrietig van. Zeker toen ik ook een auto-immuunziekte kreeg en daardoor erg vermoeid raakte, doordat mijn hormonen kompleet uit balans waren. Ook was er door mijn ongeluk aardig wat mis met mijn lichaam. Door de vele operaties is mijn lichaam uit balans geraakt en is het constant aan het corrigeren. Hierdoor heb ik vaak pijn. En pijn geeft vermoeidheid en vermoeidheid geeft weer pijn….etc. En dan heb je een beperking, dat wil zeggen je bent beperkt in je doen en laten. En dan moet je iedere keer als je iets leuks wilt doen, keuzes maken. Wat vind ik leuker, beter, interessanter, fijner en ga zo maar door, om te doen? Ook al zo vermoeiend…

Waarheen en wil ik dat?

Maar ik wilde terug naar…. ja, terug naar waar. Naar hoe het was?  Nee, dat gaat niet meer. Of toch wel?Toch, na een hele lange tijd, ben ik weer met een opleiding begonnen, en het was zwaar. Iedere maand 3 dagen training. Daarna had ik een week nodig om bij te komen, zo kapot was ik. Maar de doorzetter die ik ben en de passie voor het vak, daardoor heb ik de eindstreep toch gehaald. Vol vuur wilde ik mijn praktijk opstarten, vol erin en met goede moed eraan begonnen. Maar het ging niet. Te zeer, te moe. Gewoon geen energie, en ik maar vechten, vechten en nog eens vechten, want ik wilde mezelf terug!

Weet je, je wilt doorzetten, en niet opgeven kan ook een valkuil zijn hoor! Dat is de mijne dus! Maar ik mis mezelf zo, dat ik gewoon wil dat het goed komt met mij. Om toe te geven dat het niet meer gaat, is opgeven, en zo ben ik niet. Maar accepteren is zo moeilijk….

En toch…

Toch wil ik doen wat ik wil doen. En dat is anderen een fijne ervaring geven op het gebied van zachtheid, warmte en koestering. Ze een plek bieden waar ze kunnen zijn wie ze zijn, met aandacht en zorg. En dat doe ik met zachte behandelingen, die voor mij ook goed niet te zwaar zijn om te geven.

Ook voor mij is het nu tijd om mezelf met zachtheid, warmte en koestering te omringen. Want ook nu ben ik het waard.

Ik val

En sta op

Ik maak fouten

Ik ben mens

Ik ben oké

Ik leef en ik leer….

(auteur: A.van Welie)

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.